Bursztyn ma niespełna 2 lata. Urodził się w stajni, w której hoduje się konie
z dobrym pochodzeniem. Niestety od chwili narodzin malucha wiadomo było, że
w tej stajni nie ma miejsca dla końskiego kundelka. Jego matkę pokrył
ogier, który nie ma szlachetnego pochodzenia. Właściciel postanowił
go odchować i sprzedać kiedy mały dorośnie. Niestety, nie ma na niego nabywcy. Bursztyn ma wadę postawy. Prawdopodobnie nie będzie mógł chodzić pod siodłem. To obniża jego wartość jako konia użytkowego. Teraz może trafić tylko do rzeźni, gdzie jego życie przelicza się na kilogramy mięsa. Gdyby nie nasz weterynarz – nigdy nie dowiedzielibyśmy się o jego istnieniu.

Nie chcemy dla Polski tytułu lidera w eksporcie żywych zwierząt do Włoch i innych krajów, a tym bardziej lidera w masowej produkcji koniny. Pragniemy wrócić do prawdziwych polskich tradycji, w których koń był towarzyszem, przyjacielem i symbolem piękna a nie surowcem do produkcji kabanosów, którego wartość liczy się w złotówkach za kilogram. W dniu 26 kwietnia b.r. o godzinie 12:00 ruszamy pod Sejm, gdzie wręczymy petycje delegacji posłów.

Podpisy pod petycjami dotyczącymi praw koni zbieramy od 2000 roku. W 2002 roku złożyliśmy w sejmie prawie 200 tys. podpisów przeciwko ich eksportowi na rzeź, w 2003 roku kolejne 80 tys. otrzymała od brytyjskiej Vivy polska ambasada w Londynie, a 26 tys. polska ambasada w Czechach. W ramach kampanii uratowaliśmy również ponad 100 koni. Teraz zebraliśmy aż 180 tys podpisów w sprawie uznania koni za zwierzęta towarzyszące, jak psy czy koty.

 Amigo miał być przyjacielem na całe życie, a stał się ofiarą bezmyślnego zakupu. Rodzice chcieli spełnić życzenie swoich dzieci, które marzyły o koniu. Niestety,  nie przewidzieli, że dzieci szybko nudzą się nowymi „zabawkami”, a przyjaźń w młodym wieku trwa bardzo krótko.

I tak Amigo z małej przydomowej stajenki trafił do gospodarza na wieś. Tam przydzielono mu miejsce w oborze wśród innych zwierząt gospodarskich. Przywieziono go tutaj rok temu. Obiecali, że będą go odwiedzać. Jednak od dawna nikt tu nie zagląda. Początkowo finansowali częściowe utrzymanie Amigo, aż w końcu przestali. Żeby pokryć zadłużenie oddali konia gospodarzowi, a ten zdecydował, że go sprzeda. Już raz przyjechał po niego handlarz. Nie zabrał Amigo, ponieważ właściciel jeszcze nie wyrobił mu paszportu, a bez tego dokumentu nie przyjmą konia w rzeźni. Niestety handlarz wróci po Amigo już niebawem…